In deze blog neemt Mandy van Wewantadventure je mee op reis. Niet zomaar een reis, maar een heuze motortocht van Urecht naar Mongolië, hoe gaaf!

Een prachtige reis met mooie en spannende momenten. Wij lazen het verhaal met veel plezier en hopen jullie ook!

❊❊❊

‘Zullen we met de motor naar Mongolië rijden’ vroeg ik mijn vriend Pieter, terwijl we op motorvakantie waren in Duitsland. ‘Oké’ zei hij en het idee bleef hangen. Een paar maanden later zaten we allebei op een motor. Van Utrecht naar Mongolië. We hadden de snelle route door Rusland kunnen nemen, maar we waren nieuwsgierig naar alle stamlanden. Tajikistan, Turkmenistan, Oezbekistan, hoe zou het daar zijn? Met nog maar weinig motorervaring gingen we op pad. Gelukkig wist ik van te voren niet waar ik aan begon!

Stop, politie!

Duitsland ging over in Oostenrijk en Oostenrijk ging over in Hongarije. En toen we Roemenië binnenreden na een paar dagen begon onze omgeving echt meer te veranderen. We reden langs paard en wagen, de wegen werden slechter, de mede weggebruikers roekelozer. Al konden ze in Bulgarije helemaal wat van, de oude Mercedessen  maakte er een sport van ons van de weg te rijden leek het. In Istanboel, Turkije hadden we onze eerste rustdag. We hadden twee weken aan één stuk doorgereden en nu hadden we tijd om een dag de stad in te gaan.

Na Istanboel begon het avontuur echt. We reden dieper Turkije in, op weg naar de Georgie en Armenië. Ergens in de middle of nowhere stonden er politieagenten druk te zwaaien. ‘Stoppen’ gebaarden ze en het zweet brak mij uit. Niet dat we iets verkeerds hadden gedaan, maar de verhalen over corruptie gingen te ronde. Ik ging op zoek naar mijn paspoort en papieren, maar nee, dat was niet nodig. Er was net verse thee gezet, wilden wij misschien ook? Een beetje beduusd zaten we in onze motorkleding met een kopje Turkse thee, een paar politieagenten en wat boeren aan een picknicktafel langs de weg. Zij spraken geen Engels, wij geen Turks, maar gelukkig kon Pieter meerdere Turkse voetbal clubs en spelers opnoemen en zij Nederlandse en hadden we de grootste lol.

Turkije was gelijk ook het laatste echt lekkere eten wat we gehad hadden deze reis, het werd er in de voormalig Sovjetunie staten niet beter op. Georgie reden we snel door en maakten een kleine omweg via Armenië. Waar we overigens ingesneeuwd raakten en bij een Armeens gezin konden blijven die we via via kenden. Een paar kilo zwaarder van het vele eten, en een koffer vol gekregen lekkernijen gingen we op weg naar Azerbeidzjan.

Op zoek naar een boot

In Azerbeidzjan begon een nieuw avontuur, een boot vinden die ons naar Turkmenistan zou brengen. Turkmenistan is één van de minst open landen. Het is afgesloten van de wereld en past in het rijtje van landen zoals Noord-Korea en Eritrea. Er is geen persvrijheid en het land heeft strenge regels. Maar wij moesten er eerst maar eens zien te komen! Nu hadden we graag door Iran willen rijden, maar in verband met een carnet de passage voor onze motoren hebben we dit overgeslagen. En dus moesten we de Zwarte Zee over. Alleen gaan hier geen passagiersboten. Het is immers moeilijk om überhaupt Turkmenistan in te komen en er gaan maar weinig mensen in en uit.

Elke dag reden we naar de haven opzoek naar een vrachtschip die ons mee zou willen nemen. Maar steeds geen goed nieuws. Al gauw vonden we iemand op de haven die ons kon helpen. En terwijl ik een gigantische keelontsteking had, onze motoren uren in beslag werden genomen omdat ze verkeerd geparkeerd hadden, Pieters motor het begaf terwijl het onweerde en ik mijn motor tegen de auto van de hoteleigenaar liet vallen en daarmee gezeik met de politie kreeg, werden we zo’n 3 dagen later gebeld. ’NU naar de haven komen!’ We graaiden onze spullen bij elkaar, sprongen op onze motoren en niet veel later reden we onze motoren op een gigantisch vrachtschip en parkeerden ze naast een goederentrein. Er gaan horror verhalen rond over deze schepen. Zou zouden vies zijn en soms dagen voor de haven in Turkmenistan moeten wachten. Maar we aten wat in de, ietwat smotsige, keuken van de bemanning, dronken rode wijn die we van onze Armeense vrienden hadden gehad en schrokken de volgende ochtend wakker toen het schip vroeger dan verwacht aanmeerde. We waren in Turkmenistan!

Turkmenistan

Hier begonnen de slechtere wegen pas echt en we kregen een ‘gids’ aangewezen die ons begeleidde van hotel naar hotel. Engels kon deze ‘gids’ niet. Hij was er meer om te zorgen dat we geen dingen deden die niet mochten. Elk hotel nam ons paspoort in beslag, maar in de hoofdstad mochten we, zonder paspoort overigens, op ons eigen houtje voortbewegen. Asjchabad, bestaat uit twee delen. Een deel voor de bewoners, met normale huizen, pleinen, markten en winkels. En het officiële centrum, waar de politiek zich bevind en bestaat uit gigantische marmeren gebouwen die ’s avonds verlicht worden als een Disneyland attractie. Alles is van marmer en de gebouwen hebben de meest gekke vormen. Gebouwen als een gigantische Mandala of een reusachtig boek. De straten zijn verlaten en het voelt alsof je door een filmset loopt. Fotograferen mag niet en anders zijn er genoeg militairen om je hierop te wijzen. Overal staan er enorme beelden van de president en het was duidelijk waar dat geld van aardgas in verdwijnt. Een surrealistische ervaring en door de beperkte vrijheid en dagen die we kregen hebben we maar een kleine glimp kunnen opvatten van dit bijzondere land.

Uitzicht op Afghanistan

Oezbekistan leek ineens een stuk vrijer na het gesloten Turkmenistan. De bewoners waren laaiend enthousiast. Elke auto toeterde voluit en de passagiers hingen zwaaiend uit de auto. Ladingen foto’s werden er van ons genomen en in hun enthousiasme reden ze ons regelmatig bijna van de weg. De steden in Oezbekistan zijn als een filmset van Aladdin. Oosterse invloeden, zandkleurige gebouwen en blauwe koepels. Prachtige steden, maar het landschap tussen de steden was vooral plat, dor en saai. Ook het eten viel niet mee en kotsend stond ik langs de weg, terwijl we nog uren moesten rijden naar een volgende stad. Gelukkig knapte ik weer op en gingen we richting Tadzjikistan.

Tadzjikistan is een van de armste landen ter wereld en ligt voor de helft op meer dan 3000m hoogte. Hier loopt de beruchte Pamir Highway, een ‘snelweg’ die door de bergen loopt, veelal offroad is en de hoogste pas ligt op meer dan 4600 meter. We namen overigens een kleine omweg en reden via de Wakhan Valley, die grenst aan Afghanistan. Een prachtige weg, met alleen een rivier die de twee landen van elkaar scheidt. En terwijl je de kamelen karavanen aan de Afghanistan kan ziet rijd je door prachtige natuur aan de Tadzjikistan kant. Er wonen maar weinig mensen en af en toe kom je door kleine dorpjes.

De omgeving was prachtig en surrealistisch. Hoge bergen, sneeuw, rivieren en hoogvlaktes. Maar het was ook zwaar. De wegen waren veelal slecht en met mijn geringe motorrij ervaring stond ik soms gefrustreerd naast mijn motor. Hoe kom ik hier nou weer doorheen? Het hielp niet mee dat achteraf bleek dat er in een korte tijd enorm veel regen was gevallen, inclusief landslides en enorme modderwegen, die haast geen doorkomen waren. Het slapen op 4000m hoogte was bijzonder en het vinden van een slaapplek bleek soms best een uitdaging. Net zoals het vinden van benzine of normaal eten. We moesten het doen met eieren, bouillon met 1 aardappel en een stuk bot, droog brood en noten. Maar elke keer kwam het goed, betoverde het uitzicht ons en dronken we onze zelfgezette koffie op de meeste prachtige stopplekken. Toch kwamen wij en onze motoren uitgeput aan in Kirgizië. Waar we moesten bijkomen, onderhouden plegen en bij eten voordat we ons richting Mongolië zouden begeven.

Bushcamping

Op een of andere manier hadden we op onze reis geen tent meegenomen. We wilden graag bij locals slapen, maar al gauw bleek dat Mongolië zo uitgestrekt zou blijken dat we wel een tent moesten hebben. Deze tikten we in Alma-Ata, een vrij moderne stad in Kazachstan op de kop en probeerden we gelijk uit in de binnenlanden. Wow! Wild kamperen, of Bush Camping, zoals overlanders dit noemen, was geweldig! Waarom hadden we dit niet eerder gedaan?

Ook in Rusland deden we dit en in het prachtige Altaj gebergte in Siberië sloegen we onze tent op op de meest prachtige plekken. Al begon het steeds kouder te worden en terwijl het begon te sneeuwen, probeerden we ons warm te houden in onze goedkope camping gear en de binnenvoering van onze motorkleding. Rusland is een van de landen waar ik graag nog eens terug zou willen. Al zou ik alle landen graag nog eens aandoen, maar dan met nog veel meer tijd!

Onze laatste stuk was aangebroken, Mongolië. En terwijl de ze ons bij de grens ‘good luck’ wensten gingen we op pad, de leegte en de kou in. Mongolië was prachtig, zwaar, leeg, avontuurlijk en oneindig. Er waren veelal geen wegen, slechts verschillende paden waarvan je moest hopen dat die je zouden leiden naar de volgende bestemming en onze navigatie deed het niet. Soms was er zo veel zand dat ik moeite had om vooruit te komen, maar gelukkig hadden we eten, water en een tent bij ons. En als je dan wakker werd met een groep kamelen rond je tent en een uitgestrekt landschap dan vergat je even de lange dag die voor ons lag. Na meer dan een week volle dagen rijden kwamen we aan in de hoofdstad, Ulaanbaatar. En daar stonden we na dagen amper iemand gezien te hebben opeens in de file. Maar we waren er! We made it en we hadden een onvergetelijke reis van drie maanden gemaakt. Waar we zo’n 14.000 km gereden hadden en 16 landen hadden bezocht.

Het avontuur

Gelukkig wist ik van te voren niet waar ik aan begon, vooral de moeilijke wegen en mijn gebrek aan motorervaring waren soms lastig. Maar zou ik het weer doen? Ja! En vele motorreizen volgden in verschillende delen van de wereld. Maar deze reis was de start van een nieuw leven en een geweldig avontuur. We hebben zoveel bijzondere plekken gezien en mensen ontmoet. Plus op de motor voeg je er nog eens een extra tintje avontuur aan toe. Je bent kwetsbaar voor de elementen en je kan je niet verstoppen achter een autoraam als het hele dorp naar je komt kijken als je gaat tanken. Maar dat levert soms ook de mooiste momenten op. Wij gingen vrij onvoorbereid op reis, we hadden niet eens een tent bij ons! En ook al is het handig om een aantal dingen voor te bereiden, er is vaak wel een oplossing en ik zou nu zelfs nog veel meer tijd genomen hebben. Tijd om de landen nog beter te leren kennen en om meer rust te nemen. Want die eindbestemming bleek niet zo belangrijk, de reis is wat je bij blijft.

Mandy Brander

www.wewantadventure.com

instagram: @wewantadventure

Ontvang gratis ons E-Book: “Uniek op vakantie in Nederland”

Vol inspiratie om op nederlandse bodem erop uit te gaan.

Schrijf je hieronder in voor de nieuwsbrief en onvang het E-Book als download.

KenTravel 23 april 2020 ©

Algemene voorwaarden en privacy